Wij (Marco en Sanne) hebben een informatiefolder gemaakt over ons werk in Bolivia. Je kunt de folder natuurlijk zelf lezen, maar ze zijn eigenlijk bedoeld voor mensen die geïnteresseerd zouden kunnen zijn in ons werk en dat misschien zelfs zouden willen steunen. Denk bijvoorbeeld aan je familie, vrienden, collega’s of buren. We hopen dat we zo een aantal nieuwe donateurs zullen krijgen. Alvast bedankt voor je medewerking!

Hartelijke groeten,
Marco, Sanne, Marisa en Lizi

P.S.1. Als je (meer) exemplaren van deze folder wilt ontvangen, neem dan contact op met Theo en Pauline Driedonks.

P.S.2. De folder is ook beschikbaar in PDF-formaat om zelf af te drukken. Let er wel op dat je spiegelt over de korte zijde en niet over de lange zijde, want dan staat de tekst op de achterkant op z’n kop.

P.S.3. Dit is de tekst van de folder:

ADOKLEIN

nieuwe mogelijkheden voor kansarme Bolivianen

IN EEN BEDRIJF

Marco: wij wil­len men­sen in Bo­li­vi­a, het arm­ste land in Zuid-Amerika, nieu­we mo­ge­lijk­he­den geven. We ver­be­teren hun levens­om­stan­dig­he­den en we helpen ouders bij de op­voeding, zodat hun kinderen op­groei­en in een gelukkig gezin en naar een goede school kun­nen.

Ik bied de werk­ne­mers van ons bedrijf een sta­biele baan en oplei­dings­mo­ge­lijk­he­den, zo­dat hun ver­antwoor­de­lijk­heids­ge­voel en zelf­ver­trou­wen groeien. En ik train ze om in de toekomst het bedrijf over te kunnen ­nemen.

Om meer kansarme mannen en vrouwen aan een baan met perspectief te helpen, ben ik bezig een netwerk te vor­men van onder­ne­mers. Ik adviseer hen, help ze met product­ontwik­keling en bemiddel bij leningen vanuit Neder­land.

Een resultaat: een van de werknemers kan nu veel produc­ten zelf­standig maken, heeft leren spa­ren en is bezig zijn huis te verbouwen. Hij en zijn vrouw zien weer toekomst en zijn een goed voorbeeld voor hun kinderen.

OP EEN SCHOOL

Sanne: ik zit in het be­stuur van een christe­lijk kinder­dag­verblijf dat zich richt op kans­arme gezin­nen. We vergroten de mogelijkheden van kin­deren en ouders door het onder­wijs te richten op creativiteit, het nemen van initiatief en het oplossen van problemen.

Met steun uit Nederland voer ik een project uit waar­bij leer­kracht­en wor­den getraind om de vindingrijk­heid van kinde­ren te sti­mu­leren door het geven van leuke en zinvolle les­sen. Het lesmateriaal dat ik hiervoor ontwikkel, kan ook elders worden gebruikt.

Voor een ander project geef ik cursussen aan ouders over op­voeding, relaties en hygiëne. Ook houd ik inloop­spreek­uren voor individueel ad­vies.

Een resultaat: twee leer­krach­ten kun­nen nu redelijk zelf­stan­dig hun les­sen plannen. Ze laten knutsel­werk­jes tegen­woordig door de kinderen maken in plaats van alles zelf te doen. De kinde­ren vervelen zich minder en zijn veel gemotiveer­der voor de les­sen.

MET UW STEUN

Marco & Sanne: met uw hulp kunnen we deze projecten blijven uitvoeren en zo Bo­livianen de kans geven zich te ontwik­kelen. Alvast bedankt voor uw gift!

Meer informatie staat op www.adoklein.nl

Hier ben ik weer, Milenka. Ik zit op het kinderdagverblijf “Samuelito” en vind het leuk om jullie daar over te vertellen. Op 6 augustus vieren we hier bevrijdingsdag. In mijn klas hebben we 2 weken lang een dans geoefend en een liedje over Bolivia. Op de dag zelf hebben we opgetreden voor de ouders. Alle kinderen van het kinderdagverblijf hadden kleren aan die mensen uit Bolivia vroeger aandeden. Voor elke streek is er een klederdracht. Mensen dragen het nog steeds op feesten en speciale dagen. Eerst moesten we allemaal marcheren. Zelfs de allerkleinsten hebben een rondje gelopen in hun mooie kleren.

Wij stonden netjes in de rij en de juf gaf de maat aan met de fluit. Alle jongens van mijn klas waren mooi gekleed, sommige hebben zelfs belletjes aan hun benen, dit rinkelt dan mooi als je danst.

Elke streek heeft een dans die bij hen hoort. Wij hebben de dans van La Paz gedaan en de peuters van Santa Cruz. Op de foto zie je mijn broertje Ismael aan het dansen. Hij vond het wel heel spannend. Op de video kan je mij zien dansen. Ik sta helemaal achteraan, zie je hoe ik een rondje draai?

Op het eind hebben we lekkere koekjes gegeten, deze waren versierd met de kleuren van de vlag van Bolivia: rood, geel groen.

Tot de volgende keer,

Milenka

Milenka (een meisje van 5) zit op guarderia (kinderdagverblijf) Samuelito. Haar broertje Antonio (4 jaar) en Ismael (3 jaar) zitten daar ook op. Milenka vertelt zelf over de guardería en laat haar klas zien op de video.

’s Ochtends vroeg worden we door mijn moeder gebracht. Dan gaan we eerst met z’n allen in de klas ontbijten, een broodje en thee of chocomel. We zitten dan allemaal op een rijtje want we zitten wel met 35 kinderen in mijn klas. Daarna horen we een bijbelverhaal van de juf en maken we een knutselwerkje. We leren ook heel veel liedjes; zingen vind ik leuk en dat kan ik goed. We spelen in de hoeken, dat is heel leuk. Vorig jaar hadden we niet zoveel speelgoed en ook geen hoeken. Elke keer kies ik de poppenhoek. Na het buiten spelen eten we tussen de middag warm.

Na het eten poetsen we onze tanden. We staan dan netjes in een rij te wachten op onze beurt.

Dan gaan we slapen, met z’n allen naast elkaar op matrasjes op de grond.

Na het slapen gaan we douchen om lekker schoon weer naar huis te gaan. Als we daarmee klaar zijn dansen we op muziek of maken we nog een werkje in ons schrift. Voordat we naar huis gaan eten we nog wat, cake of een lekker broodje met thee. Om 5 uur is het tijd om naar huis te gaan.

Ik heb ook nog 3 grotere broers en zussen. We wonen op een terrein samen met ooms en tantes. Met mijn broers en zussen slapen we in één kamer en mijn ouders in een andere kamer. We hebben niet veel geld, daarom slapen we met z’n tweeën of drieën in één bed.

Ik vind het heel fijn op de guarderia, want daar leer ik veel en kan ik leuk spelen met het mooie speelgoed. Ook leer ik over God en dat maakt me blij.

De volgende keer schrijf ik wel wat meer!

Tot de volgende keer,

Milenka

Afgelopen woensdag 30 juni om 17:00 uur was de rechtszitting waarin de moeder van Lizi afstand heeft gedaan van haar dochter. In principe is daarmee de adoptie officieel.

Het was spannend en emotioneel, zowel voor ons als voor de biologische moeder. Ten eerste was ze niet thuis toen wij haar kwamen ophalen. Dat maakte ons erg nerveus, want op zo’n rechtszitting kan je niet zomaar te laat komen. Toen ze uiteindelijk toch was aangekomen, snel in de auto via de snelste weg naar het justitiegebouw. Haar andere kinderen (van 2½ en bijna 4 jaar) waren mee en de maatschappelijk werkster. Eenmaal bij de rechter kregen de kinderen een zakje koekjes en twee lollies waar ze heel blij mee waren. De moeder vroeg hoe het met Lizi was. We hadden Lizi met opzet niet meegenomen, maar achtergelaten bij een vriendin, om het emotioneel wat rustiger te houden. We hadden wel wat foto’s gemaakt om te laten zien. Dat vond ze heel leuk.

Toen we aankwamen was de rechter nog druk bezig met typen en er waren een assisent van de rechter en een wettelijk getuige. De rechter heeft wel 3 keer duidelijk gezegd tegen de moeder dat ze door deze beslissing afstand zou doen van haar rechten als moeder, dat ze hier niet op terug kon komen, dat wij daarna de ouders zouden zijn van Lizi en dat ze onze naam zou dragen. Drie keer heeft de rechter gevraagd of ze haar nog steeds wilde afstaan, waarop ze steeds duidelijk “ja” zei. Ze zei erbij: “ik kan niet voor haar zorgen”. Dat was duidelijk en aangrijpend.

Daarna vertelde ze dat ze een maand niet had kunnen werken vanwege gezondheidsperikelen. Ze werkt nu op een naaiwerkplaats met 4 andere vrouwen. Ze slaapt daar ook op een matrasje samen met haar kinderen. Ze werkt daar tot 2 uur ’s nachts, volgens haar om de uren in te halen dat ze haar kinderen aan moet kleden en wegbrengen naar het kinderdagverblijf. In het weekend is ze in haar eigen kamertje en wast ze kleding om wat bij te verdienen.

Gisteren had ze haar andere kinderen alleen in haar kamertje achtergelaten, omdat haar dochtertje de mazelen had en niet naar het kinderdagverblijf mocht. De kinderen blijven dan de hele dag alleen daar… Ze heeft het duidelijk moeilijk. De kinderen waren rustig en zochten meteen kontakt met ons. Ze wilden meteen onze hand vasthouden. Zo liepen we het justitiegebouw uit: Marco hand in hand met het jongetje dat volop praatte en speelde en het tweejarig meisje tussen haar moeder en mij in. Ze wilde niet dat ik haar losliet…

Toen we afscheid namen zei ik tegen de biologische moeder dat ze nieuwe hoop had gegeven aan het leven van haar dochtertje door haar aan ons te geven. En dat ik hoop dat er een nieuwe toekomst en nieuwe mogelijkheden voor haar is. Zij heeft Lizi per slot van rekening de naam “Esperanza” (hoop) gegeven!

De adoptie is wettelijk rond. Nu moet er een verslag gemaakt worden door een maatschappelijk werkster waar we woensdag een eerste afspraak mee hebben. Op de tweede afspraak komt ze bij ons thuis. Daarnaast moeten we ook een afspraak maken met de psychologe.

Zij maken dan een inschatting of wij geschikte ouders zijn en een goed gezin vormen voor Lizi en of onze woning geschikt is. Elk half jaar komt de maatschappelijk werkster dan langs om ons te volgen in de opvoeding van Lizi.

Het is raar om te zeggen, maar na gisteren is ze toch meer van ons geworden: onze dochter!

Een klein wonder door God gegeven…

Wij willen de Here zingen, omdat Hij ons heeft welgedaan (Ps. 13:6)

Blij mogen we jullie vertellen dat we in het adoptieproces zitten van onze dochter/zusje: Elise Esperanza. (Esperanza betekent Hoop.)

We noemen haar Lizi.

Geboren op 9 mei 2010, vanaf 14 mei bij ons

Marco, Sanne en Marisa Klein Wolterink
Casilla 3033 Santa Cruz, Bolivia
00591 3 3600650

Het officiële geboortekaartje van Lizi.

Een jaar geleden hebben de voorganger van onze kerk en zijn vrouw de zorg op zich genomen over een baby die was achtergelaten in een ziekenhuis. Wij zagen hoe dat kind een tweede kans kreeg en hoe blij en goed hij eruitzag. We hebben toen besloten dat als het kinderhuis waar zij werken nog een vraag kreeg of ze een baby wilden opnemen, dat wij ons beschikbaar zouden stellen. Een jaar later dachten we eigenlijk dit hoofdstuk af te sluiten, tot we donderdagavond plotseling werden gebeld. Een moeder van het kinderdagverblijf (een ander deel van het kinderhuis) wilde haar pasgeboren baby achterlaten…

Vrijdagochtend waren we dan daar. Ze vertelde dat ze nog twee kleine kinderen heeft en dat haar man haar heeft achtergelaten. Ze huurt een krotje van hout, waar ze in woont. Ze heeft geen familie hier in Santa Cruz. En ze ziet geen mogelijkheid om nog een derde kind erbij te hebben. Nu wordt deze mooie baby van ons.

Met hulp van de maatschappelijk werkster van het kinderdagverblijf hopen we dinsdag de tijdelijke voogdij te krijgen over Lizi. We hebben al heel wat papieren verzameld die nodig zijn voor een adoptie. Gelukkig worden we daarbij begeleid door een advokaat die al verschillende adopties door Nederlandse stellen heeft begeleid. Omdat wij hier al zo lang wonen wordt het voor ons een nationale adoptie en dat is meestal in 2 maanden geregeld. Wij vragen uw gebed hiervoor en we zijn God dankbaar voor deze gebedsverhoring en hoe wonderbaarlijk dit allemaal gaat.

In de guardería (kinderdagverblijf) Samuelito beschikken ze over weinig materiaal en geld. Het speelgoed zat altijd in kartonnen dozen, maar die gaan snel kapot en je kan er hier niet zo makkelijk aan komen. Deze moet je meestal kopen hier. Plastic kratten zijn hier heel duur, dus kwam ik op een ander idee. Bij de fruitkraampjes zag ik veel houten kratjes liggen waar ze het fruit in aangeleverd krijgen. Nu heb ik 15 van deze kratjes gekocht voor een paar centen.

Dit voldeed nog niet helemaal, want klein speelgoed kan door de spijlen heen, dus moest ik de kratjes met een stof of zo bekleden. Ik heb voor nog een paar centen grote stevige plastic zakken gekocht (waar ze meel, rijst en suiker in verkopen), een nietapparaat erbij en bekleden maar. Dit is het resultaat. Nu hebben we voor 20 eurocent per stuk hele mooie kratjes.

Van een echtpaar uit de Lichtstad kregen we, toen we in januari even in Nederland waren, een doos vol met schoolmateriaal voor de kinderen van guarderia (kinderdagverblijf) Samuelito. Op de foto staan een aantal kinderen van 4 en 5 jaar oud, die leren hoe je vlinders kan tekenen. Ze zijn heel blij met de kleurpotloden en met alle nieuwe dingen die ze leren.

Deze week krijgt elk lokaal een nieuwe kast waar ze hun puzzels en knutselmateriaal in kunnen opbergen. Dit grote “kado” hebben we kunnen laten maken dankzij de paascollecte die de guarderia van de Lichtstad kreeg. In de volgende nieuwsflitsen zullen we laten zien wat we nog meer van die gift hebben kunnen kopen.

We hebben een koffer gemaakt met wat produkten. Ik heb een koffer en een hard soort piepschuim gekocht. Guilder heeft het perfect passend in de koffer gemaakt met uitsparingen voor de produkten. Die uitsparingen heeft hij met de handfrees gemaakt. Het is erg mooi geworden.

Via verkopers willen we onze produkten gaan verkopen. Een verkoopster krijgt dan zo’n koffertje met onze produkten en een batterij waarmee ze de lampen kunnen aanzetten. Voor dit werk krijgen zij onkostenvergoeding en een percentage van de verkoop.

Ik heb laatst voor de klas gestaan van de peuters. Zo konden de juffen zien hoe je de klas kan draaien. Voor mij is dat ook goed want dan kan ik goed het niveau van de kinderen zien en het materiaal daarop aanpassen. Ik stond voor het eerst voor een klas van 2-3 jarigen. En dan wel 27 bij elkaar. Dat valt niet mee! Wel heel leuk.

Afgelopen donderdag een vergadering gehad met de ouders. De meeste ouders zijn erg gemotiveerd en dat motiveert mij om ervoor te gaan! Je ziet dat de regelmaat en verschillende activiteiten doen met de kinderen zo goed voor hen is. Het gaat steeds beter met de kinderen en de juffen pakken het goed op!

Van de ouders kreeg ik een groot applaus toen ze hoorden dat ik het hele jaar daar zou werken. Verschillende vaders waren ook aanwezig en dat vind ik ook heel positief.