Terug

Wij zijn weer in Bolivia aangekomen en wonderlijk genoeg tegelijkertijd met onze zes koffers. We werden opgehaald van het vliegveld door mensen uit onze kerk en netjes helemaal thuisgebracht. Wat een service! Daar werden we begroet door onze poes die helemaal schor was geworden van het miauwen.

We kijken terug op een goed, intensief en gezellig verblijf in Nederland. We vonden het heel fijn om zoveel mensen weer even te zien en te spreken. We kwamen daarvoor echt tijd tekort! We hebben ook genoten van het contact met onze familie, de orde, de natuur en het lekkere eten. Na zo’n intensieve periode is het toch weer even wennen hier in Bolivia. De wereld hier is in veel opzichten heel anders. Het begint al bij de wegen, het straatbeeld en de armoede die je overal om je heen ziet. Wat een verschil met Nederland! Dat drukt ons weer met de neus op de feiten: er is een reden waarom we hier zijn.

Werk

Maandag was er meteen al weer werk aan de winkel. De woensdag voor we terugkwamen in Bolivia is Expocasa begonnen. Dat is een kleine beurs van (tuin)architecten hier in Santa Cruz. We hebben vorig jaar verlichting geleverd aan iemand daar, maar nu wilden drie standhouders verlichting van ons! Dinsdag waren Marco en Guilder daar tot 10 uur ’s avonds aan het werk.

We zijn heel blij dat Guilder het zo goed heeft gedaan tijdens onze afwezigheid. We hadden natuurlijk het een en ander doorgesproken vantevoren, maar hij heeft echt hard gewerkt en is zelfs tijd tekort gekomen om te doen wat we hadden afgesproken. Hij heeft bijvoorbeeld een mooi pad aangelegd bij een van onze klanten. Ook met het geld is hij goed omgegaan en dat is een grote vooruitgang.

Personeel

Net voor we naar Nederland kwamen was Marco druk bezig met een lichtproject, terwijl we ook stenen moesten leveren aan een klant. Kortom, hoog tijd voor een hulp voor Guilder. Tegenover ons huis zijn ze een huis aan het bouwen en zij hebben dezelfde ervaring als wij: het is moeilijk om aan goed personeel te komen. Een lid van onze bijbelstudiegroep vertelde dat zijn vader niet veel te doen had en hij zou hem wel langssturen. Dat is fijn, want iemand die je via-via kent is altijd beter dan iemand die je helemaal niet kent. Toen ik die vader moest uitbetalen aan het eind van de week vroeg ik hem hoe oud hij was. Hij bleek maar liefst 76 jaar te zijn! Guilder vertelde me dat z’n ogen zo slecht waren dat hij de weegschaal niet meer kon lezen. Hij is ook al tatarabuelo, ofwel betovergrootvader. Nu hebben we gelukkig tijdelijk iemand anders gevonden die de helft jonger is.

Verder

Punten waar we mee aan het werk zijn:

• Sanne is zondag 15 juni voor 10 dagen als vertaalster meegegaan met 50 medici uit Amerika en Bolivia om hulp te verlenen aan de mensen die het afgelopen jaar getroffen zijn door de regen en de overstromingen.
• We gaan binnenkort praten met een advocaat over de inschrijving van het bedrijf bij de Kamer van Koophandel.
• We willen de nieuwe folder afmaken en uitdelen en zo nieuwe opdrachten krijgen.

We schrijven dit alles met een dubbel gevoel: we missen onze familie en alle mensen in Nederland die we hebben ontmoet, maar we hebben ook een uitdaging voor ons liggen en daar willen we samen met jullie voor gaan!

Giften

De stichting Vrienden van Adoklein is druk bezig de status van “algemeen nut beogende instelling” (ANBI) te krijgen van de Belastingdienst. Zo’n status heeft voordelen voor gevers, want alleen dan zijn giften aftrekbaar van de belasting. Het verwerken van de aanvraag kan helaas nog wel enkele maanden duren.

Momenteel probeert de stichting Vrienden van Adoklein Marco en Sanne te voorzien in de kosten van levensonderhoud en verzekeringen, zoals de ziektekostenverzekering, AOW-premie en pensioenverzekering. Daarvoor is eigenlijk € 1200 euro per maand nodig. De afgelopen maanden hebben we hen al kunnen steunen met € 500 per maand. De toegezegde maandelijkse giften bedragen nu overigens € 660, dus er is vooruitgang, maar ook nog een weg te gaan.

We zijn blij met de groei van de maandelijkse giften, maar ook zeker met de eenmalige giften. Zo heeft laatst iemand een gift gegeven voor een nieuwe laptop voor Marco en Sanne. Ze hebben meteen in Nederland een laptop gekocht die geschikt is voor wat zwaardere omstandigheden en die hebben ze meegenomen naar Bolivia.

We hebben als stichting sterk het gevoel dat God ons wil gebruiken om in Bolivia armoede te bestrijden, opleiding te geven, gerechtigheid te doen en Gods boodschap uit te dragen. Dat is een vorm van evangelisatie die past in de tijd waarin we leven.