Tuinier

Een tuinier uit onze wijk heeft al verschillende opdrachten voor ons binnengehaald. Hij krijgt daarvoor een commissie die gebaseerd is op de grootte van de opdracht. Dit werkt heel goed: aan twee van de vier mogelijke klanten die we van hem kregen toegespeeld hebben we een pad verkocht.
Deze jongen heet Gilber, is getrouwd, heeft een kind en woont als oppasser op een terrein. Laatst vertelde hij dat hij samen met 100 andere families een terrein had ingenomen achter onze buurt. Dit komt tegenwoordig veel voor: arme mensen, maar ook mensen die daar een handel van maken, nemen grote lappen grond in en eigenen zich dat toe. Ze geloven dat ze in hun recht staan, want zij zijn arm en de eigenaar is rijk en heeft dus eigenlijk te veel en dat is oneerlijk. De eigenaar kan weinig doen, want zij zijn in de meerderheid en vechten met stokken en stenen voor “hun” terrein als dat nodig is. De juridische stappen die nodig zijn om zijn terrein terug te krijgen kosten heel wat geld. En als hij zou willen dat de politie hem helpt, dan moet hij daarvoor nog eens extra betalen. Het zijn eigenlijk georganiseerde bendes waar de armen van de wijk zich bij aansluiten.
Marco heeft hem aangemoedigd bij die rovers weg te gaan omdat het beter is om te werken voor je spullen dan ze te stelen. Gelukkig stond hij twee weken later weer met een nieuwe klant op onze stoep en was hij dus weer aan het werk.

Spanning

Laatst waren Sanne en Marisa in de stad. Midden op de middag waren alle winkels dicht, was er veel politie op straat en straatverkopers waren druk bezig hun spullen bij elkaar te pakken. Toen ik aan een vrouw vroeg wat er aan de hand was, zei ze dat er een demonstratie was van voorstanders van president Evo Morales. Die demonstratie zou richting het grote plein in de stad gaan waar zich een hele groep tegenstanders had verzameld. Op de televisie zagen we later dat ze inderdaad hadden gevochten.
Santa Cruz was altijd de rustigste stad in Bolivia. Demonstraties en dergelijke vonden in La Paz plaats, al zolang wij hier wonen. De mensen in La Paz zijn wat agressiever en feller in hun karakter dan de mensen hier. Maar de spanningen in het land lopen zo op, dat de afgelopen weken ook gevechten in Santa Cruz hebben plaatsgevonden. De haat en de intolerantie worden steeds erger en uitzicht op consensus tussen de twee partijen lijkt ver weg.
Wilt u meebidden voor Bolivia? En voor de kerk, dat deze een voorbeeld mag zijn waarin verschillende culturen één kunnen zijn in Christus?

In een land zoals Bolivia: democratie werkt niet, dictatuur werkt niet; één ding wat wel werkt: werken!

Marketing

Ik (Sanne) heb een verkorte cursus marketing gevolgd. De cursusleider had veel ervaring met publiciteit, waardoor de cursus heel praktisch was. Het was heel zinvol en het heeft ons op ideeën gebracht. Nu proberen we op papier te zetten hoe we alles gaan aanpakken en hoeveel we hierin willen investeren. We zijn al bezig met nieuwe folders en een cd-rom waarin we onze nieuwe produkten presenteren.

Kern

Elke woensdag komen we bij elkaar met een groep mensen van onze kerk. Wij noemen dat hier een kern. Ook kinderen komen met hun ouders mee. Dit trekt de aandacht van kinderen uit de buurt, waardoor de groep kinderen groter wordt. Daarom hebben we onze samenkomst een beetje aangepast. We beginnen tegenwoordig met het zingen van extra veel liedjes voor de kinderen. Daarna vertel ik (Sanne) een kort verhaal met hetzelfde thema als wat we daarna met de ouders gaan behandelen. Hierbij gebruik ik mooi ook mijn boeken die ik al geschreven heb. Na het verhaal gaan de kinderen een christelijke video kijken, als het kan met hetzelfde thema, terwijl wij onze studie doen gebaseerd op de preek van zondag.
Mensen verwachten hier van een kernleider dat je regelmatig op bezoek gaat en betrokken bent bij de dingen uit hun leven. Zo waren we laatst bij een begrafenis van de vader van één van onze kernleden. Op die begrafenis kwam ze ons ineens haar vader voorstellen! Later bleek dat de overleden vader haar had opgevoed en de levende vader haar biologische vader was…

Fanny

Fanny zit al een jaar in onze kern, maar ze kwam onregelmatig en als ze er was, was het een stil meisje, zag er ongeïnteresseerd uit, speelde met haar telefoon en had een chagrijnige en boze blik in haar ogen. Tot een maand geleden hadden we weinig kontakt, want ze gaf haast nooit antwoord als je haar groette en keek je ook niet aan. Ze had veel problemen thuis, want het klikte niet met haar biologische moeder waar ze vanaf haar dertiende woont. Daarvoor woonde ze in het huis van Raquel, waar ze als baby is opgenomen.
Ze is 18 jaar, maar ze zit nog in de eerste klas van de middelbare school vanwege gezondheidsproblemen en de problemen thuis. Inmiddels is ze weer terug bij Raquel. We hebben als kern veel voor haar gebeden. Ze zocht al een tijdje werk en toen wij werkers nodig hadden vroegen we Raquel en haar of zij niet bij ons wilden werken. Fanny blijkt heel goed te zijn in solderen: ze heeft een vaste hand en ze is ontzettend snel. Marco en Guilder kunnen haar niet bijhouden! Eerst betaalden we haar per produkt en nu heeft ze een vastere baan gekregen. Vooruitgang zien we nu al: ze komt tegenwoordig altijd in de kern, ze doet mee aan activiteiten, ze lacht en ze heeft een andere blik in haar ogen. Je ziet duidelijk dat het werk zin geeft aan haar leven, ze heeft een talent in zichzelf ontdekt en dat bemoedigt haar. Het bemoedigt ons ook en laat zien dat de principes die we als uitgangspunt hebben echt werken.