Een carnet is een identiteitskaart voor Bolivianen. Marisa’s carnet was verlopen en moest dus vernieuwd worden. En dat gaat hier niet zo gemakkelijk als: ik ga naar een balie in het gemeentehuis en vraag het aan.

Die papierhandel moet je hier bij de politie doen. Ik had al uitgezocht bij welk van de 3 politiebureaus waar je dit kan doen het niet zo druk is. De man achter de balie gaf aan dat ik het carnet daar niet kon vernieuwen omdat Marisa in “het systeem” zat in het centrum. Dus moest ik toch naar het politieburea in het centrum. De rij wachtenden was daar wel 3 huizenblokken lang! Ik heb het nog even nagevraagd daar en ze zeiden dat ik het toch wel had kunnen doen op het bureau waar ik net was.

Volgende dag ging ik weer terug, dezelfde politieagent ontvangt mij en zegt dat er geen nummertjes zijn om aan de beurt te komen, ik moet de volgende dag om 7.30 voor de deur staan. De volgende ochtend stond ik daar weer, met Marisa, om 7 uur. De rij telde al 30 mensen. Om 9.00 kom ik aan de beurt en word ik weer naar het centrum gestuurd. Ik protesteer, maar dat helpt niet. Ik loop weg en ik zie dat ik niet de enige ben. Achter mij lopen twee vrouwen die ook geweigerd waren om wat voor reden dan ook. Ze kunnen altijd wel een document verzinnen dat mist, iemand die niet aanwezig is en ergens over gaat, een handtekening die ergens had moeten staan of wat dan ook. “Ze willen gewoon geld zien en dan is de wil er wel om te helpen” zegt één van de vrouwen.

Als Nederlander vind ik dat maar niks. Ik wist eigenlijk ook niet hoe ik daarover moest beginnen. Ik heb er een nacht van wakker gelegen! Maar de volgende dag ben ik toch weer naar het politiebureau in het centrum gegaan. Ik spreek een politieagent aan en vertel het verhaal. “Ga maar in de rij (van weer 3 huizenblokken lang) staan” zegt hij. “Ik kom van het andere politiebureau en daar heb ik al in de rij gestaan, is er ook een andere manier om dit te regelen?” vraag ik. “Oh, ja hoor”, zegt hij snel, “U betaalt mij 70 bolivianos en u hebt uw identiteitskaart om 2 uur vanmiddag.” Meteen rende hij weg, liet mij zien naar welke balies ik moest gaan en binnen 4 uur stond ik buiten met het identiteitsbewijs.